De kop is er af.

Over de reis en het acclimatiseren. Van 7 tot 11 januari 2025.

Dinsdagmiddag  7 januari bracht onze buurvrouw Fetty ons naar het station Varsseveld van waaruit we de beste verbinding hebben om met de trein naar Schiphol te reizen. Alles liep op rolletjes en deze keer was een bovenleiding gebroken àchter onze bestemming Schiphol en kwamen we dus mooi op tijd aan. Helaas was de shuttle bus naar het Ibis hotel net voor onze aankomst vertrokken. Dat werd met 3 graden, regen en wind een half uurtje kou kleumen onder het afdak, wachtend op de volgende.

Ed stapte met de meute uit bij hotel Ibis maar ik had de tegenwoordigheid van geest om even te vragen of dit het Ibis budget hotel was want min of meer per ongeluk had ik dààr een kamer geboekt. Gelukkig kon hij nog op tijd weer instappen voor de laatste paar honderd meter waar om de hoek de goedkopere uitgave van het Ibis hotel te vinden was. We kregen onze sleutel en op de tweede verdieping eindigde de eerste etappe van onze reis. Hier bleek ons ook wel het ‘budget’ concept. Onparlementair gezegd: Je kunt in de kamer je kont niet keren en geen waterkoker en een paar zakjes oploskoffie en thee voor een zelf te brouwen drankje.  Maar ach, de kamer en het sanitair waren schoon, de tv deed het en het bed lag goed. Voor het vriendelijke prijsje van € 69 kun je er prima de nacht doorbrengen waarvan je op voorhand al weet dat je niet veel zult slapen. Ruim voor de wekker ging om 5 uur waren we wakker. We moesten de shuttle bus hebben van 5.30 uur. Genoeg tijd om in de lounge van het hotel nog een kop koffie te tappen. De prijs daarvan was heel redelijk , zeker toen bleek dat we twee keer de beker onder het apparaat konden zetten. Eerst cappuccino en een espresso als toetje over het overgebleven melkschuim heen. We waren klaar voor de vliegreis!

Ed had de afgelopen weken nauwlettend de vertrektijden bijgehouden. Negen van de tien keer vertrok het toestel tussen 20 en 40 minuten te laat.  Tot onze verrassing bleef de vertraging deze keer beperkt tot 3 minuten. Onderweg kregen we met stevige turbulentie te maken. Mijn buurvrouw naast mij hàd het niet meer. De stewardess vertelde dat je achterin het toestel turbulentie altijd meer voelt dan voorin. Ik geloof niet dat dit haar gerust kon stellen. De gezagvoerder meldde dat het toestel hoger zou gaan vliegen en gelukkig bleek dit te helpen. Bij het verlaten van het toestel rond 14.15 uur voelde het of we in een sauna waren aanbeland. Wàt een overgang: van 3 naar pakweg 30 graden Celsius!

Op de luchthaven begon het lange wachten op de koffers. Ruim een uur na aankomst hadden we die te pakken en konden we onze vriend Hans begroeten die ons altijd ophaalt. De rit naar Paramaribo kost ook de nodige tijd en wat was het heerlijk om onze vriendin Truus weer te zien die ook nog eens een heerlijke maaltijd voor ons had gekookt. We waren aangekomen!

De eerste ochtend na aankomst ervaren we zo ongeveer als de allerfijnste morgen. Nog helemaal aan het begin, alles nog voor ons! Terwijl NPO1 melding maakte over sneeuwval en gladheid, aten wij ons ontbijt en dronken we onze koffie opzij van het huis in de schaduw omdat de zon al te warm was. Het acclimatiseren was begonnen en daar blijken we deze keer ook echt tijd voor nodig te hebben. De eerste dag waren we letterlijk van niets moe. Van ons eerste avondwandelingetje kwam ik op het tandvlees thuis. Gelukkig hebben we de tijd. Het is geen vakantie van 8 dagen waar je alles uit wilt halen.

Vrijdag bleken de wolken de overhand te hebben. We bezochten mevrouw Saliema Jahangir op de hoofdvestiging van de Mr. Huberstichting en werden bijgepraat over het reilen en zeilen op ‘onze’ woongroep in Tamanredjo. Er wonen nu permanent 9 bewoners die 24 uurs zorg nodig hebben en gedurende de werkdagen zijn er nog 2 jongeren aanwezig voor dagopvang. Zondag gaan we hen opzoeken en daar kijk ik erg naar uit.

Verder maakten we hernieuwd kennis met het gebrekkige probleemoplossend vermogen van veel Surinaamse werknemers in het algemeen, al zijn ze anderzijds hulpvaardig genoeg als je ze wat vraagt. Ed heeft in een oudere telefoon een simkaart waar hij prepaid geld op heeft staan om in noodgeval binnen Suriname  te kunnen bellen.  Bij de telefoonwinkel van Digicel zou dat gereactiveerd moeten worden want het nummer vervalt na een half jaar als er niet opgewaardeerd wordt. Dat kon, maar ja men kreeg het simkaartje er niet uit. Drie man sterk heeft staan peuteren maar men had geen hulpmiddel om het eruit te wippen. Let wel, we stonden in een telefoonwinkel van Digicel!  Dus wij op zoek naar een andere zaak waar men dat wel zou kunnen. De brillenzaal waar we voor stonden werd ons aangeraden door een jongere man met een kindje die we eerder voor ons hadden gehad in de Digicel winkel. We kwamen aan de praat. Hij bleek een Nederlander met Surinaamse roots die hier een jaar op proef woont met zijn gezin. Werkt gewoon met zijn computer voor een Nederlands bedrijf hier in Suriname.  Met vier kinderen blijkt het te krappe woning probleem hier voor hen opgelost te zijn. Hij vertelde dat je hier vooral zelf met de oplossing van een probleem moet komen bij welke beambte of werknemer dan ook. Misschien kon de brillenzaak waar we voor stonden ons helpen. De mevrouw in de brillenzaak bleek behulpzaam met tangetje en pincet maar helaas, ook dat hielp niet. Naar de buren dan…. een zaak waar van alles en óók telefoons worden verkocht en gerepareerd. Een jongeman achter een balie keek ons aan. Ed legde het probleem uit en jawel, hij pakte een pinnetje en wipte het kaartje zomaar er uit. Toen Ed zei dat hij een standbeeld verdiende, zagen we een heel klein glimlachje verschijnen. Terug naar de Digicel winkel in de veronderstelling dat ze het nu konden regelen. Maar nee. We moesten een Surinaams telefoonnummer opgeven waar ze ons zouden kunnen bereiken. Tja, dat van onze vrienden zit in de telefoons die we buitenshuis niet kunnen gebruiken en dus ‘thuis’ lagen. Ik vroeg nog in wiens belang dat was. Dat was in het onze. Nou laat dan maar zitten, denk je dan. Helaas, die vlieger ging niet op. Morgen terugkomen dan maar. Dat hebben we gedaan. En denk je dat onze simkaart gereactiveerd is? Nee hoor, kon wel maar……. Ed werd er wanhopig van en vroeg of hij niet beter een nieuwe simkaart kon kopen. Dat kon. Bleek dezelfde prijs  te zijn als wanneer het reactiveren  gelukt zou zijn en we kregen nog 65 bonus srd (ca 6 minuten beltegoed) toe. Kijk, zo werkt het!

Inmiddels is het zaterdag en na een nacht waarin ik regelmatig geroffel van de regen hoorde op ons golfplaten dak, bleef het ook vandaag bewolkt en werden we vanmiddag verrast door Tropische buien. Zozeer zelfs dat ik op de laptop die op tafel stond water aantrof. Er is lekkage…Dat kan gebeuren in de kleine regentijd waar we nu nog midden in zitten. Volgens Hans gebeurt dat één keer per jaar als de regen uit een speciale hoek komt. Laten we het hopen. Het zal zeker niet de laatste bui zijn die we hier hebben gehad. De kop is eraf. We hebben hernieuwd kennis gemaakt met Suriname.