18. “Daar heb je zelf toch niets aan?”

Woensdag 19 tot en met zondag 23 maart.

We dachten dat we een heel rustig laatste weekje zouden hebben. Dat pakt voorlopig nog even anders uit. Maar ach, hoe meer reuring, hoe meer vreugd.

Woensdagmorgen ging ik op verzoek van Annette (Anniecrèche/kringloopwinkel) mee naar een meisjesinternaat. Dat is dus iets heel anders dan een kinderhuis. In dit geval is het een meisjes internaat van de Evangelische Broeder Gemeente (EBG), een alom bekend  kerkgenootschap hier in Suriname. Je vindt hier wel meer van dit soort internatien. Deels voor kinderen uit het binnenland die hier in Paramaribo naar het voortgezet onderwijs gaan maar niet dagelijks op en neer naar huis kunnen rijden of varen. Boten zijn hier ook een belangrijk vervoermiddel over de rivieren… Het was een kennismakingsgesprek om te zien of een vijftien jarig meisje met een lichte verstandelijke beperking hier terecht zou kunnen. Het was voor mij een interessante ervaring om te horen hoe het hier dan aan toe gaat. Eén ding werd me wel duidelijk: meisjes zijn hier veilig. Ze kunnen geen stap buiten de deur doen zonder dat de leiding dit weet. Er is wel internet en wifi dus de meisjes mogen een mobiel hebben maar ’s avonds om 8 uur wordt die ingeleverd. Een goed alternatief voor schermtijd. Geen gameverslaving als je moet leren of studeren. Meisjes kunnen in dit internaat terecht zolang ze naar school gaan of een opleiding volgen. Dat gaat dus desnoods door tot je 25e! De meisjes moeten twee weekenden in de maand naar huis kunnen want dan is de leiding ook vrij. Die wonen namelijk in bij de groepen. Aan het einde van het verhaal kwam de prijs boven water waar Annette en ik van achterover sloegen: zegge en schrijve 1900 SRD per maand, all inclusive. Met de huidige koers komt dat neer op ca € 40. We begrijpen niet hoe dat kan…..

Voor de donderdag hadden we bedacht dat we misschien weer een dagje er samen op uit zouden kunnen trekken. We zijn dit jaar nauwelijks op pad geweest, mede ten gevolge van de natte weersomstandigheden. Maar ’s morgens appte Annette: “Hebben jullie wat?” Ach, och, uh….Het bleek dat bij haar, of eigenlijk bij Stichting Zorg voor een Ander waar de kringloopwinkel onder valt en waar het geld verdiend wordt voor goede doelen, een hulpvraag binnen gekomen was. Een mevrouw die al vier jaar geleden een beroerte heeft gehad en thuis door man en dochters verzorgd wordt, draagt pampers en dat wordt toch wel erg duur voor de familie. Annette vroeg of we een kijkje wilden nemen om te zien wat de situatie is. Zomaar pampers doneren kunnen ze niet, want die hebben ze niet en dan kunnen ze half Paramaribo wel gaan voorzien. Kortom, wij maakten een afspraak en op naar weer een nieuwe ervaring. We troffen een relatief jonge vrouw (55 jaar bleek later)  buiten op het ‘terras’ in een ‘comfortabele’ fauteuil aan. De leestekens plaats ik niet voor niets…..Eén dochter was binnen aan het vegen, een kleinzoon hing over een bank op zijn mobiel te turen en keek niet op of om.  “Game verslaafd”, meldde een andere dochter die buiten stond en waarmee we een goed en verhelderend gesprek konden voeren. Moeder begreep alles maar kan niet spreken, wel met knikken, nee schudden en vingers op steken reageren. Ze blijkt  eenzijdig verlamd, al zat er nog wel wat leven in het linker been. Ik zag Ed weer helemaal in de fysiotherapeuten stand schieten. De situatie moest beoordeeld en ik kan je wel zeggen: de gribus waarin deze mensen moeten leven en waarin deze vrouw verzorgd moet worden, daar kun je je geen voorstelling van maken. Een intensieve revalidatie had waarschijnlijk best nog tot een beter resultaat kunnen leiden. Maar bij een paar keer fysiotherapie was het gebleven. Te duur! We zagen hoe mevrouw uit de kapotte stoel getrokken wordt om in de rolstoel gezet te worden. Zo kan ze naar de douche ruimte gebracht worden en naar het toilet voor de grote boodschap. Stel je van de sanitaire ruimte ook maar niet te veel van voor. Over de zijkant van de stoel wordt ze min of meer terug de stoel in gekieperd, anders lukt het niet haar weer in de stoel te krijgen. De remmen van de rolstoel bleken ook niet meer te functioneren. Die moesten bijgesteld worden met een imbussleutel. Zo’n setje was natuurlijk niet in huis dus vrijdagmorgen zijn we terug gekeerd en heeft Ed in ieder geval de rolstoel weer in orde gemaakt. De kringloopwinkel zal zorgen voor een ‘nieuwe’ tweedehands comfortstoel wat het tilwerk voor het thuisfront beduidend eenvoudiger zal maken. Over de pampers moet overlegd worden wat er wanneer mogelijk is. Op de terugweg opende de sluizen van de hemel zich opnieuw. Dat hadden we nu echt niet meer verwacht.

Vrijdagmorgen voor we op pad gingen kreeg ik trouwens een telefoontje van mevrouw van Dams, van kinderhuis Mijnzorg. Die hadden wij vorige week bezocht en Ed had ook daar zijn fysiotherapeutische licht laten schijnen over een bepaalde situatie. Met betreffend kind had ze de orthopedisch specialist bezocht en naar aanleiding daarvan moest ze me melden dat Ed een héél goede fysiotherapeut was/is. Tja, dat wist ik al!

 Zaterdag vierden we de verjaardag van onze vriend Hans. Op zijn Surinaams werd het bezoek nà de koffie met gebak en de drankjes getrakteerd op een feestmaal: pom, pastei en rijst. Pastei zou ik op aangepaste wijze nog wel kunnen maken maar pom……

Zondag gingen we voor ons laatste ritje dit jaar naar Tamanredjo. Wat we daar doen is inmiddels wel bekend. Een afvaardiging van de Lions Club kwam langs met een uitgebreide donatie aan spullen, inclusief taart en snacks. Verzorgster Titia zuchtte ervan. De derde taart dit weekeinde! Er was ook een donatie voor het eten. Allemaal nog zelf te frituren fastfood; 2 zakken patatjes, worstjes, kipnuggets en loempiaatjes. Bedenk even wat dit impliceert voor de verzorgster. Natuurlijk is het fijn als er aan de minder bedeelde medemens wordt gedacht maar liever niet op deze manier. Er is geen friteuse, Titia had maar één gaspit die ze aan de praat kreeg en ze heeft ruim anderhalf uur in de keuken staan bakken. Fijn dat wij er waren want had er nog iemand oog op wat er met de groep gebeurde en er moesten natuurlijk ook foto’s gemaakt worden, de zangvogels in de groep moesten op een video filmpje een danklied ten gehore brengen. Dat alles om de dankbaarheid te tonen aan de ‘gulle’ gever. Maar wie had er het meeste werk aan???? Titia had één troost. Mijn gekookte eten, het succes menu van vorige week,  kan ze ook morgen opwarmen en omdat de kokkin morgen verlof heeft, komt dat goed uit!

Lieve mensen, de komende twee dagen staat in het teken van afscheid nemen en weer inpakken. Woensdag vertrekken we uit Suriname om donderdagmorgen vroeg weer voet te zetten op Nederlandse bodem. Dit zal dus de laatste aflevering zijn van deze Suriname reisblog 2025. Ik hoop dat jullie mee hebben kunnen leven en genieten van onze belevenissen hier. Allen die reageerden op een blog: hartelijk dank. Eén ding wil ik graag nog verhelderen. Van de week zei iemand tegen mij: “Mooi dat jullie het doen maar daar heb je voor je zelf toch niks aan?” En dat is echt een grote vergissing. Als ik bij Kamla een glimlach tevoorschijn zie komen, gaat voor mij bij wijze van spreken de hemel open. En zo zijn er zoveel momenten waar we met veel plezier, met compassie en dankbaarheid op terug kunnen zien. Dus hoe zo: “Daar heb jezelf toch niks aan”?

En dan écht tot slot: mocht je overwegen donateur te worden van Stichting CaritaSu, dan ben je bij mij aan het juiste adres ;).