14. Geluk

Woensdag 26 februari tot maandag 3 maart.

Zo zijn we dus al aanbeland bij de laatste weken van deze overwintering in Suriname. Wat als een eindeloos lijkende periode begon, gaat nu heel snel voorbij is onze ervaring. Maar eerst een terugblik op nog een paar geweldige dagen in Nieuw Nickerie.

Woensdagmorgen gingen Ed en ik weer op pad. Deze keer een rit met de auto door het achterland van Nieuw Nickerie, door de diverse polders met namen als de Van Drimmelen polder, de Clara polder, etc. Oud-Hollandse namen van boeren en buitenlui die hier dijken en poldergemalen aanlegden om de rijstbouw mogelijk te maken. Nickerie is nog steeds het rijstdistrict van Suriname. Toen we op een mooi plekje uitstapten naast een vaart en uitkeken over de rijstvelden, kwam er een bromfietser aan. De man stopte en riep of we van de natuur genoten. Dat deden we en konden we dus bevestigen. Vervolgens nodigde hij ons uit om hem te volgen. Een eind verderop zouden ze beginnen om met een grote combine rijst van een perceel te oogsten. We reden een pad in dat we van zijn leven niet zelf zouden inrijden maar de man zei dat het kon dus we grepen de kans aan om met eigen ogen te zien hoe dat proces hier verloopt. Bij de combine waren al een paar mannen bezig het apparaat gebruiksklaar te maken. Er moesten heel wat jerrycans diesel omhoog getild worden waarmee de tank gevuld werd. We hebben zeker een uur met de ‘paddy boeren’(rijstboeren) staan praten. De tijden zijn zwaar voor ze. Als ik het goed begrijp worden ze uitgeknepen door de ‘paddy molenaars’ die de rijst verwerken en verhandelen. De prijs die de boer krijgt is amper kostendekkend. Waar horen we dat meer? Wisselteelt met andere gewassen is hier niet mogelijk. Er zijn dus veel ‘gewasbescherming middelen’(gif!) nodig om twee keer per jaar te kunnen oogsten. Het kaf wordt verbrand. Dat levert natuurlijk weer veel CO2 extra op dus ik vroeg of dat niet als groenbemesting kan worden gebruikt. Dat zou kunnen maar ze kunnen zich niet permitteren om een perceel een half jaar braak te laten liggen. We hebben het nog over de voordelen van  coöperatievorming gehad. Daar is men wel mee bezig  maar ook dat vergt in eerste instantie veel kapitaal en dat is er echt wel in Suriname maar niet bij de boeren….

‘s Middags verkasten we voor twee nachten naar een appartement aan de Zeedijk. Dat ligt helemaal buiten de stad en inderdaad direct tegen de Zeedijk aan. Hier ligt ook de monding van de Corantijn rivier dus als je op de dijk staat heb je ruim uitzicht over water dat hier nog steeds gekenmerkt wordt door de modder die uit de Amazone komt. Bij eb valt hier een klein strandje droog. De plek heet dan ook ’t Strandje. Aangezien we deze week gezegend werden met stralend weer, hebben we goed geprofiteerd van de zon, de zee en de wind. Wel waren er een soort muskieten die dwars door mijn broek heen staken en me werkelijk imponerende rode bulten en zelfs  een blauw plek bezorgden.

In het kinderhuis wordt na het middag eten van 2 tot 4 uur gerust. De kinderen moeten dan rustig op hun kamers blijven. Van vier uur tot half zes gaf ik haakles aan een aantal grotere meiden die dat wilden leren. Ik had een 10 stappen cursus van internet gehaald en op papier gezet en een aantal simpele patroontjes. Alles en nog meer aantrekkelijke patroontjes op een stickje gezet zodat er op teruggevallen kan worden. De jongeren hebben hier echt geen eigen mobiel waar ze op YouTube of Pinterest filmpjes over haaksteken en haak patronen kunnen vinden. Twee linkshandige meisjes leverde mij de nodige kopzorgen op. Ik kon ze absoluut niet voordoen hoe ze met hun wijs- en middel vingers de lange draad moeten vasthouden en hoe met de duim het werk kunnen strak houden. Gelukkig had ik wel mijn mobiel bij me en jawel, er blijken ook filmpjes voor linkshandigen te vinden!. Eén van de twee hield het voor gezien maar de ander was een kleine volhouder. Aan het einde van de week hadden meisjes een scrunchie gehaakt, zoek maar op wat dat is. Eén had een tas gehaakt en één een heel lange lossen ketting waarmee ze een springspel gingen doen. Wij deden dat vroeger volgens mij met elastieken. Een ander haakte voor Gilliano een mobiel hoesje maar dat was nog niet af. Ik heb genoten van de meiden die samen honderduit praten en lol hadden, allemaal op zijn Surinaams-Nederlands zodat ik de helft niet kon volgen.

Vrijdagmorgen keerden we van ons onderkomen aan de Zeedijk weer terug naar het Olga Clarck kinderhuis. Zoals gezegd hebben we daar voor onszelf een prima appartement. Gilliano schoof vaak aan voor een kop koffie en we praatten over van alles. De visie van hem en Rachel op de toekomst van de kinderen, hoe ze begeleid worden en hoe heel vaak hij ook de gezinnen waar ze uitkomen begeleid in de hoop dat het kind terug kan. Gilliano is zelf als baby door zijn ouders achter gelaten bij Olga Clarck en dat was feitelijk het begin van dit kinderhuis. Hij is dus zelf opgegroeid in deze situatie en vertelde over de kansen die hij heeft gekregen om te studeren. “Het had anders met me kunnen aflopen, Margo!” Buiten de opvang van de kinderen, komen regelmatig vrouwen met kinderen om hulp vragen wanneer er sprake is van huiselijk geweld. Voor hen heeft hij sinds enkele jaren een aparte noodopvang ruimte. Daarnaast zijn er in Nieuw Nickerie ook een tiental dakloze zwervers. Als die honger hebben, komen ze voor een maaltijd en ze worden nooit geweigerd. Sterker nog: ze kunnen hier douchen en de kleren wordt voor hun gewassen. De tweede hands kleding die ze onder andere via mij van de SOL ontvangen wordt enerzijds verkocht om inkomsten te verwerven maar als ze zien dat iemand niets kan betalen dan wordt er geen woord aan vuil gemaakt. Je hoeft niet in smerige en gescheurde kleding rond te lopen. Kortom, dit kinderhuis vervult een spilfunctie op het gebied van zorg voor de aller kwetsbaarste mensen in Nieuw Nickerie. Een beetje overbodig, want ik wist het wel, vroeg ik of hij ook nog ergens een salaris van ontving. Een hele vette glimlach kwam tevoorschijn. Nee, ze leven allemaal van wat God via de donateurs hen toeschuift en linksom of rechtsom, het is altijd hosselen maar op de een of andere manier lukt het altijd net. De liefde en waardering die ze ontvangen, dàt is hun geluk en hun beloning. En toen werden we verrast. “Ik vind het zo fijn als jullie er zijn. Dan heb ik eens tijd om te praten, een kop koffie te drinken. Mijn leven draait helemaal om de kinderen en tijd voor vrienden heb ik eigenlijk niet. Jullie aandacht en steun is zo belangrijk”.

Kijk, daar krijg ik dan bijna tranen van in mijn ogen. En wat ben ik dan blij dat, ook al is het te weinig, we via Stichting CaritaSu een beetje ondersteuning kunnen bieden. We zien hier met eigen ogen dat elke cent dubbel zo veel waarde heeft en goed terecht komt. Dus ik vraag het maar aan je. Als je structureel wat kunt missen: elk bedrag klein of groter is meer dan welkom en via de ANBI erkende Stichting CaritaSu is het met een vijf jaren overeenkomst voor 100 % aftrekbaar van de belastingen. Eén van de weinige mogelijkheden als aftrekpost voor particulieren. Ik kan je van alle informatie per mail voorzien.

Zaterdag was het weer tijd om afscheid te nemen en de terugweg te aanvaarden. We hadden geluk want nog steeds prachtig weer waardoor de enorme gaten in het wegdek op diverse delen van het traject in ieder geval goed zichtbaar waren. Zondag bleek het weer omgeslagen te zijn. In alle vroegte had ik de was gedaan en opgehangen in de veronderstelling dat het wel weer zonnig zou worden. Maar we waren de Bossibrug nog niet over of de eerste regenspetters verschenen op de ruit. We konden met de groep dus niet naar buiten. Ik had een doos met Montesori magneet puzzel materiaal met geometrische vormen gevonden. Daarmee zijn we aan de gang gegaan. Airien was super geconcentreerd en vond het moeilijk dat ze de doos moest delen. Roxanne ging helemaal uit haar dak als ze een puzzel gelegd had. Kamla kon uiteraard niets zien en horen maar bleek in staat om van twee driehoekjes een vierkant te leggen! Deze dame blijft me verrassen. Ook Maaltie en Aartie konden uit de voeten met enkele simpele afbeeldingen op de magneetkaarten. Verder had ik een grote stapel memorie kaarten met afbeeldingen van wilde dieren. Airien speelde juf. Ze hield een kaartje omhoog en iedereen mocht zeggen wat het was. Hier had Akaash wel zin in. Bij elke kaart riep hij “een leeuw” en brulde als een leeuw.

Het bleef de hele morgen regenen en in de regen reden we ook terug. Toen we weer in de ‘stad’ (Paramaribo) van de Tweede Rijweg linksaf wilden slaan de Kwattaweg op, schoot de auto ineens naar rechts en blokkeerde compleet. We schrokken ons te pletter. Ed kon geen kant op en dat op een druk kruispunt. Ik stapte uit om te kijken wat er aan de hand was. De stuurinrichting deed het eenvoudig helemaal niet meer! Zodra Ed ook maar iets gas gaf, draaide de band naar rechts en blokkeerde. Een jonge man kwam kijken en wist kennelijk wat er aan de hand was. We moesten ruimte krijgen achter ons zodat Ed naar achteren kon rijden want dat lukte wel. En het was net op een plek waar hij de auto een leeg stuk naast de weg op kon draaien. De stand van de voorwielen stond dat toe. Daar stonden we in de regen. Om een lang verhaal kort te maken: er kwam nog een jonge man kijken. Er kwam een auto langs rijden die door de jongens aangehouden werd. Daarin bleek een automonteur te zitten! Zoiets noem je geluk bij een ongeluk. De auto werd op een krik gezet en het wiel verwijderd. Toen was duidelijk dat de stuurstang helemaal los zat. Potentieel een levensgevaarlijke situatie. Toen ik vertelde dat we gisteren nog uit Nickerie waren gekomen en vanmiddag uit Tamanredjo was één van hen heel duidelijk. De Grote Heer van boven was ons welgevallig! Intussen was met de telefoon van de monteur ook Hans gebeld. Die snel ter plaatse was.  De monteur kon het ter plaatse repareren maar dan moest er wel een onderdeel gekocht worden en dat kon op zondag want dan is de garage tot vier uur open. Kortom: een uur later reden we weer naar huis. Hans vertelde notabene dat zijn garage dit probleem kort geleden al verholpen zou moeten hebben….maar waarschijnlijk met een niet passend onderdeel van een sloopauto. Als je bedenkt wat ons had kunnen overkomen, dan zou je ze aanklagen voor poging tot doodslag. Hans heeft inmiddels de naam en het telefoonnummer van deze jonge monteur in zijn telefoon staan.