20. De finale

Woensdag 4 maart -zondag 8 maart

Helaas was Ed niet in orde en we vonden het niet verantwoord dat hij zich met de rolstoelbus in de idioot drukke ochtendspits zou storten. Zelfs ‘normaal’ vind ik het al bijna geen doen maar gelukkig kan Ed wel met de alle regels overtredende Surinaamse verkeersdeelnemers overweg. Het is hier vooral een kwestie van geven en nemen. En er zijn er altijd die meer nemen dan geven. Daar moet je rekening mee houden. De hele onderneming naar Tamanredjo is natuurlijk ook belastend dus tot onze spijt moesten we ons afmelden en konden we deze laatste keer niet gaan zwemmen.

Ook over de donderdag valt weinig te melden. Als je je gammel voelt doe je niet veel anders dan lezen en puzzelen en ik heb natuurlijk mijn eigen huishoudelijke klusjes: laatste boodschappen doen, eten koken, nog een keer een praatje maken en ‘shoppen’ in de Winkel. Ik heb een paar heel leuke halskettingen gevonden die werken met magneetjes. Geen gedoe meer met sluitingen die je niet vast of los kan krijgen achter in je nek. Ideaal!

Vrijdag dachten we alvast maar eens afscheid te gaan nemen bij de Anniecrèche. Maar daar bleek men al met smart op Ed te wachten. Toch nog een probleem met een onderdeel van een statafel. Daarmee moest Ed naar de techneut van de Mr. Huberstichting waar we ook afscheid zouden gaan nemen, dus dat kwam goed uit. Betreffend onderdeel wordt maandag gemaakt en dan maakt Ed het omgekeerde rondje nog een keer.

Mevrouw Saliema Jahangir volgt mij ook op Facebook. Zij hadden een mega donatie aan diverse peulvruchten en tweedehands kleding gehad. Zou het Olga Clarck kinderhuis daar blij mee zijn? Vast en zeker. Met de auto volgeladen keerden we huiswaarts. 

Zaterdag maakten we voor de laatste keer het ritje naar Tamanredjo. Het bekende recept: eerst wandelen, daarna gezellig knutselen of een puzzeltje aanbieden. Van de ronde taartbodem die onder Ed’s  verjaardagstaart zat, heb ik gebruik gemaakt. Aan de bovenkant met een breinaald gaatjes geprikt waar draad door gehaald kon worden. Dat werden de haren. Een smiley gezicht erin getekend met viltstift en Airien is de hele morgen druk geweest de ‘haren’ eraan te maken: een zelfportret voor haar broer ;)!  

Ed had ijsjes gekocht en zo sloten we deze periode met onze groep af.

Vandaag is het grote wasdag. Alles neem ik schoon mee naar huis en kan daar voorlopig weer de kast in. Kyran heeft weer roti gemaakt en daar gaan we voor de laatste keer met ons zessen van smullen. Morgen de koffers inpakken, onze laatste Hash wandeling met onze Paramaribo Hash vrienden  en dan vliegen we dinsdagavond op woensdag weer naar huis.  Dit is dus de finale. De eerst volgende reis gaat in juni naar Zweden……reis je dan ook weer mee?