9. Ratjetoe

Van zaterdag 1 februari tot donderdag 6 februari.

Zo, is dat even afkicken. Niet elke dag een aflevering uit het leven van de familie Molenaar-Moret in Paramaribo. Maar wees niet bang. Ik loods jullie wel door de ‘overgeslagen’ dagen heen. Daarin werd er veel door mij geprutst en gelezen. Om met het laatste te beginnen: ik lees een van Hans geleend boek van Annel de Noré, Barbarossa. Een boek dat bestaat uit drie verhalen die op de één of andere manier verbinding hebben met elkaar. Welke? Dat weet ik nog niet. Het is héél goed geschreven, intrigerend en regelmatig vind ik er werkelijk pareltjes van zinnen. Maar het is wel een dikke pil van 540 bladzijden en af en toe lees ik scannend. Vooral het tweede verhaal dat over overspel en het hele palet aan gevoelens dat daarmee gepaard gaat, werd mij wat te langdradig. Maar lees even mee met de zin in het laatste verhaal waar ik net aan ben begonnen: “Hopelijk bereik ik door een soort dagboek bij te houden dat de tel der dagen mij voortaan bijblijft.” Prachtig vind ik dat: de tel der dagen…..Hoeveel zal ik er nog tellen en hoeveel daarvan zullen me bijblijven?

Maar goed, ik heb ook veel geprutst dus. Dat hield in dat ik spreien heb gerepareerd die op de bedden liggen in de dames- en vooral die in de herenslaapzaal en het geheel qua aankleding beslist een upgrade geven. Met de deplorabele toestand van de slaapkamers in het oude huis van de woongroep is ons spreien project ‘Kleur en Fleur in Suriname’ in 2018 begonnen. We zijn inmiddels toe aan het 8e jaar! Dat er in een aantal spreien flinke steken en zelfs toeren zijn losgeraakt, hebben we voornamelijk te danken aan Remy. Remy is één van de twee jonge mannen die voor ons praktisch onnavolgbaar obsessief autistisch gedrag vertoont. Hij weet ons wel duidelijk te maken wat hij wil, overigens. Zeker als het om eten gaat en ook stapt hij zonder daartoe te zijn uitgenodigd de fietskar  als hij denkt dat er een ritje gemaakt zou kunnen worden. Verder is hij de hele dag bezig met maar één ding: draadjes op en neer halen voor zijn gezicht, er mee draaien en weer opnieuw. En jullie raden al waar hij tegenwoordig zijn draadjes vandaan haalt. Zijn eigen sprei is niet meer te redden maar het is vervelend dat hij ook de spreien van Marlon en vooral Akaash onder handen neemt in onbewaakte ogenblikken. Ik had eervorige week een nieuwe sprei voor Akaash meegenomen. Toen ik afgelopen zaterdag terug kwam, vertelde Akaash dat Remy weer op een paar  plaatsen zijn sprei kapot had gemaakt. Ik kon het gelukkig nog goed repareren maar toen we zondagmorgen aankwamen, stond Remy in de gang een turquoise draad op en neer te halen voor zijn gezicht. Het zou toch niet???? Jawel! En daarmee moeten we tot de conclusie komen dat dit onbegonnen werk is. Het is jammer, de spreien van Marlon en Akaash zijn opnieuw gerepareerd maar kunnen niet worden terug gelegd. Remy is nog wel even zoet met zijn eigen sprei voordat die helemaal aan flarden ligt….

Maandagavond hadden we onze wekelijkse Hashavond. Eerdere jaren heb ik daar wel wat over verteld maar voor mijn nieuwe volgers hier een korte uitleg over de geschiedenis, voor zover die mij bekend is. De Hash House Harriers  is een hardloop- en wandelclub die je op heel veel plaatsen overal in de wereld vindt. De allereerste hardloop club is begonnen in Maleisië in 1938 toen een diplomaat op maandagavond zijn weekeind kater weg wilde werken door een rondje hardlopen. Enkele collega’s vonden dat een goed idee en gingen mee lopen. Na afloop hadden ze natuurlijk opnieuw dorst en daar moest op gedronken worden. Dat deden ze voortaan elke maandag aan het einde van de middag  bij hun begin- en eindpunt, een restaurant dat The Hash House heette. Harriers zijn Engelse jachthonden en dat ging dus op voor de hardlopers. Toen diplomaten werden overgeplaatst verspreidde het fenomeen zich over de hele wereld en zo zijn er inmiddels op zeker 120 plaatsen in de wereld Hash House Harrier clubs.  Sinds 1989 ook in Paramaribo waar het overigens inmiddels echt niet alleen een ‘diplomaten’ clubje is. Het concept doet denken aan onze eigen  Vitalityclub:  elke week zijn twee deelnemers verantwoordelijk voor het uitzetten van een route ergens in Paramaribo. De contributie kan daardoor laag blijven. Het heerlijke koele Parbobier na afloop moet natuurlijk wel door iedereen zelf worden afgerekend evenals de eventuele snacks. Dat bier wordt in ‘djogo’s, literflessen, aangeschaft en gedeeld met elkaar. Natuurlijk worden ook ‘soft’ drankjes gedronken en zijn er snacks te koop.  Hash Harriers noemen zich met een vette knipoog drinkers met een (had) loop probleem.

Met het vorderen der jaren is hardlopen niet meer voor iedereen weggelegd en dus is het inmiddels een combinatie van hardlopers en wandelaars. Aangezien men tegelijk vertrekt en na ruim een uur elkaar weer wil ontmoeten, zijn er allerlei regels waaraan een Hash moet voldoen. De route wordt aangegeven zoals bij een speurtocht met hoopjes shreddy (papier snippers) aan de rechterkant van de weg. Er zijn ‘cut backs’, dan loopt een route na een paar honderd meter dood, ligt er met shreddy een kruis en moet er teruggekeerd worden. Ook zijn er ‘checkings’, dan zie je een cirkel liggen en zijn er meerdere sporen uitgezet met  minimaal 5 keer een hoopje shreddy. Het goede spoor dat doorgaat vind je dus pas als je het zesde hoopje hebt gevonden en dan wordt er hard ‘On on’ geroepen. Op deze manier rennen de hardlopers extra meters en komen de wandelaars weer bij wanneer de hardlopers terugkeren van hun extra gelopen meters door een cut back of checking.  De Hash begint altijd met een moment waarin iedereen in een kring staat. Is er iemand voor het eerst als gast aanwezig, dan wordt hij of zij een ‘Virgin’ genoemd en mag deze zich voorstellen en vertellen wie hem/haar heeft meegenomen. Na afloop van de Hash als iedereen de dorst gelest heeft wordt de Hash afgesloten met een ‘down down’ ceremonie. De Virgin wordt uitgenodigd te vertellen hoe hij/zij de Hash ervaren heeft en moet in één teug een glas bier leegdrinken terwijl deze toegezongen wordt met een versie van het Hashlied.  Er zijn drie Hash liederen: de Surinaamse versie, de Engelse versie en een Nederlandse versie. Je kunt onderweg allerlei ongeschreven regels overtreden, bijvoorbeeld een paraplu opzetten als het regent. Dan moet je tijdens de ‘down down’ op ijs zitten. Echt ijs! Een zak ijsklontjes wordt op de grond gestort en zitten maar tijdens de afsluitende ceremonie. Zorg vooral ook dat je niet op nieuwe schoenen mee loopt, want dan mag je er één uittrekken en wordt er bier in je schoen geschonken dat je tijdens het afsluitende hashlied mag opdrinken. Tamelijk bizar dus. De ‘organisatie’ is in handen van het ‘Mismanagement team’ waarbij de GM (Grant Master) de start en afsluiting van elke bijeenkomst leidt. Twee keer per jaar wordt er door het Mismanagement ook een special Hash georganiseerd. Dan gaan ze een trip maken buiten Paramaribo met één overnachting in het weekeinde. Wij hebben dat drie keer meegemaakt maar dit jaar vindt de Special Hash plaats als wij alweer weg zijn. Het leuke van de Hash vinden wij dat we op plekken in en rond Paramaribo komen waar we anders nooit zouden lopen én de contacten. Elke week zijn er zo’n 40 à 50 deelnemers, ingezeten Surinamers, Surinaamse Nederlanders die hier een tweede huis hebben en Nederlanders zoals wij die overwinteren.

Woensdag hadden we een drukke ochtend, maar niet heus. Om 8 uur waren we al op de hoofdvestiging van de Mr. Huberstichting waar een ergotherapeut samen met Ed zou beoordelen wat er nodig is om Akaash beter te laten zitten. Hij hangt helemaal scheef in zijn stoel en dat moet beter kunnen. Helaas bleek deze afspraak een dag verschoven te zijn en waren we dus voor niets vroeg op pad.  We moesten echter ook naar de Vreemdelingen Dienst om na 30 dagen  onze paspoorten te laten zien en langer verblijf  moest worden bevestigd en bekrachtigd. We hebben daar wel eens meer dan anderhalf uur moeten wachten. We zagen een hele rij mensen buiten staan maar die bleken voor het loket te staan waar vuurwapen vergunningen worden afgegeven. Eigenlijk ook verontrustend als je je dat realiseert…. Tot onze verbazing konden wij zo doorlopen en waren we direct aan de beurt. Om 11 uur hadden we pas een volgende afspraak om kennis te maken met de directeur van het bejaardencentrum Fatima Oord, in het centrum van Paramaribo. We besloten om de tijd te doden met een bezoek aan het grootste warenhuis van Paramaribo: Kirpalani. Daar doolden we wat rond en hebben we onszelf op de bovenste verdieping in het restaurant verwend met cappuccino en een portie American pancakes.

Het bleek een aangename kennismaking met mevrouw Henna Samson en met Fatima Oord, voor de verandering goed onderhouden laagbouw woningen waarin de kamers van de bewoners en recreatie ruimten met een fraaie tuin. En dat midden in het centrum! De dames van de haak- en breiclub kunnen weer een tijdje vooruit, 20 à 30 spreien zijn welkom.

Vanmorgen ging Ed weer in alle vroegte naar de Mr. Huberstichting om zijn professionele inbreng te hebben in het overleg over de rolstoel van Akaash. Het beste zou een goed passende elektrische rolstoel zijn die Akaash met de enige arm die het wel doet, zelf kan bedienen. Zo’n stoel zou  in NL zeker pasklaar gemaakt worden en beschikbaar zijn. Maar….wie zal dat betalen. Zucht.

Ondertussen heb ik me aan de wekelijkse was gewijd die vanwege de aanhoudende regenbuien vandaag onder dak hopelijk wil drogen. En aan deze blog natuurlijk. Nu is het wel weer genoeg geweest. Fijne dagen jullie daar in ons koude kikkerlandje en tot een volgende aflevering!