10. Beroving

Van vrijdag 7 tot dinsdag 11 februari.

Kan een mens teveel in herhaling vallen als het over mooie ervaringen gaat? Vast niet dus laat ik beginnen te vertellen wat er de afgelopen dagen allemaal heel goed ging.

Over vrijdag kan ik kort zijn: niets bijzonders maar ook dat kan voor een mens achteraf bijzonder blijken te zijn. Een boodschapje doen, koken, een gesprekje hier en een gesprekje daar, de dagelijkse avondwandeling in de buurt…..oeps, daarover straks meer.

Zaterdag reden we weer naar Tamanredjo. Ik hoefde niet te koken want er was gedoneerd waarmee kokkin Julie zaterdagmorgen een feestmaaltijd zou verzorgen. Daar was ze overigens niet zo blij mee want ze had thuis veel te doen. Maar ja, dat kan ze dan later wel compenseren. Met die feestmaaltijd kwam het trouwens helemaal goed en wij mochten mee eten. Het was een heerlijke Javaanse maaltijd met kousenbandjes, lekker gekruide kip en rijst.

Met de groep zijn we op verschillende manieren vooral fysiek actief geweest. Wie wandelen kon en wilde, liep met ons en de twee rolstoelers mee de straat uit en weer terug. Ed pakte daarna de bakfiets erbij en ging een paar keer een ritje maken met o.a. Remy en Griesje. Marlon kunnen we tot op heden nergens toe verleiden. Van één van onze Vitalityclub vrienden hadden we drie zachte ballen mee gekregen. Airien, Aartie en Akaash konden die goed vasthouden. Maaltie kon een andere bal hanteren en daar ging het los met de stoel gymnastiek! Doe de bal maar omhoog, doe de bal naar je linker oor….uh, wat is nou toch je linker oor??? Goed zo, dàt is je linker oor. En dan nu naar je rechteroor….tja dat kan verwarrend zijn. De neus leverde geen problemen op, de hals ook niet en zo ging het door tot we alle bereikbare plekjes hadden gehad. En als je dan de smile op de gezichten ziet, dan word je daar zelf ook heel gelukkig van kan ik je melden. Akaash haalde een geintje uit. We hadden een rode, een gele én een blauwe bal. Die laatst was spoorloos verdwenen. Tot Aartie Akaash verraadde. Hij had hem stiekem achter zijn rug verstopt!

En toen werd het tijd voor ons dagelijks avondrondje dat ik voorlopig niet gemakkelijk zal vergeten. In het weekeinde is de Aquariusstraat minder druk en dus kiezen we er dan vaak voor om naar het ‘Renzproject’ te lopen zoals die wijk heet die helemaal aan het einde  (of aan het begin) van de Aquariusstraat ligt. Voor de google maps liefhebbers: in  deze wijk vind je straatnamen als Peu et Content, Berthastraat, Dorinestraat, Victorinestraat en meer straten met mooie meisjesnamen eindigend op  -rine. We zijn dan echt wel een uur onderweg. We keerden terug naar de Aquariusstraat waar je een bocht om gaat naar het rechte stuk toe dat ons naar huis toe brengt. Het liep tegen 18.30 uur. Twee goed uitziende jongens mét helm, wat een compliment waard is hier, op een bromfiets kwamen ons in de bocht tegemoet. De weg is er niet al te breed dus ik liep niets vermoedend achter Ed toen ik opeens voelde dat mijn kettinkje van mijn hals gerukt werd. Ik reageerde onmiddellijk en rende achter de jongen aan die me te grazen had genomen maar hij was me te vlug af en sprong achterop de brommer van zijn vriend en wég waren ze. Nou is een kettinkje maar een kettinkje, zelfs als het van goud is, maar in dit geval hing er een hangertje aan dat ik van mijn moeder geërfd heb en wat me echt heel dierbaar is. Je snapt dat ik stond te trillen op mijn benen en behoorlijk overstuur was. Terug thuis werd de politie gebeld die onmiddellijk kwamen. Maar ja, wat kunnen ze doen….Het was een wonder dat ik nog redelijk heb geslapen. En zondag bleek ons bezoek aan de groep voor mij een geweldige afleiding. Ik had in een groot stuk karton gaatjes geprikt die Airien keurig helemaal rondom festonneerde met rood garen.  Ze is er anderhalf uur geconcentreerd mee bezig geweest. Voor de anderen had ik gekleurd papier in cirkels met hun naam erop. Daarop konden zij gezellig gekleurde bolletjes opplakken. Maaltie en Akaash hielpen ook om de cirkels van Marlon, Remy en Griesje te beplakken. Kamla vingerhaakte een koord waarmee het geheel kon worden opgehangen. Een hart in het midden met Happy Valentine: Voilà, een Happy Valentine groet voor het personeel en de bezoekers van de dépendance!

Maandag kon ik weer aan de slag in de Kringloopwinkel waar ik een complete bibliotheek opnieuw heb geordend en afgestoft. Mijn handen zagen er niet uit zeg. Maar de diverse planken met kinderboeken, thema boeken, hobby boeken, romans, enz. staan er weer keurig en overzichtelijk bij. En bij een korte afwezigheid van Annette bleek ik me ook nog tot topverkoopster te hebben ontwikkeld. Ik verkocht een heel mooie stoel mét nog extra een passend kussen à raison van 4100 SRD, pakweg € 120 voor een oude dame die kleiner gaat wonen.

En daarna liep ik terug langs de buurman van Kwartsappartementen. Dat bezoek was zeker de moeite waard. Ik had  gevraagd of hij camerabeelden had van zaterdagavond. Die had hij en hij wilde ons helpen. Ed kon ‘s middags komen kijken. Het bekijken van die beelden was overigens nog geen gemakkelijke zaak. Het voert te ver om het uit teleggen maar de tijd liep niet synchroon met wat de tijd in werkelijkheid was geweest. Telkens moest er teruggespoeld worden. Ed had al anderhalf uur naar het scherm zitten turen toen ik kwam. Na een half uurtje was het bingo en zagen we overduidelijk de twee jongens in witte T-shirts op hun brommer langs komen. Maar het beeld was nog niet scherp genoeg en we spraken af dat ik vanmorgen terug zou komen om de beelden vanaf een andere camera te bekijken. Ed had kluswerk te doen op de Anniecrèche en had een hernieuwd overleg over de rolstoel aanpassing die nodig is voor Akaash op de Mr. Huberstichting. Het blijft zo oneerlijk dat gehandicapte mensen hier niet zonder meer krijgen wat ze echt nodig hebben als het gaat om zoiets als een goed aangepaste rolstoel!

Mijn kijkklus  lukte na enige tijd. De beelden zijn goed maar de heren keken helaas niet onze kant op en de nummerplaat is ook niet zichtbaar. Toch gaan we met deze foto’s morgen naar het bureau van politie waar we het proces verbaal kunnen ophalen. Ik heb de beelden ook aan mensen laten zien die bijna iedereen uit deze buurt kennen. Helaas werden de jongens nog niet herkend….Mensen vragen me de beelden op Facebook te plaatsen zodat ze die kunnen delen maar daar moet ik toch even mee wachten. Ook in NL mag je niet zomaar een verdachte in het zonnetje zetten, ook al ben je er nog zo zeker van dat het de betreffende deugnieten zijn. Gisteren kreeg ik hoop dat het goed zou komen. Die hoop is inmiddels vervlogen. Ik zeg tegen mezelf dat mijn moeder niet vast zit aan dit hangertje maar voor altijd in mijn hart bij me is… niettemin is het nog moeilijk om het los te laten.