4. Klussen

Vrijdag 17 januari: Therapeutisch dagcentrum Anniecrèche

Om 11 uur hadden we afgesproken op de Anniecrèche, het therapeutisch dagcentrum voor meervoudig beperkte kinderen. We hebben ook daar al enkele jaren een relatie mee. Ed is er als het uitkomt de klusjesman en ik sta hem terzijde als dat wenselijk is. Het kindercentrum staat voor belangrijke veranderingen. Vorig jaar deed zich de gelegenheid voor het belendende pand aan te kopen. Van alles is uit de kast gehaald om aan de benodigde pecunia te komen en het is gelukt. Dat is belangrijk omdat de Anniecrèche uit haar voegen barst. Er is een wachtlijst van 38 kinderen en intussen betekent dat voor een aantal van hen dat ze twee jaar op de wachtlijst zullen staan. Voor jonge kinderen die juist gerichte ontwikkelingsstimulans hard nodig hebben veel te lang. De Annniecrèche wil dus uitbreiden. De droom is aangepaste nieuwbouw met een directe verbinding naar het huidige pand. Er zal nog heel wat water door de Surinamerivier moeten stromen voor het zover is. Maar in de tussentijd zoekt men naar mogelijkheden om de ruimtes in het huidige gebouw te herinrichten en de diensten die niet direct binnen het gebouw zelf hoeven te zitten, te verplaatsen. We kwamen overleggen welke klus Ed voor hen alvast kan uitvoeren en dat betreft het opknappen van één van de kamers waar gesprekken met ouders gehouden kunnen worden. En eventueel zou het aangekochte pand dan ook nog een lik verf kunnen gebruiken zodat voorlopig daar de therapeuten een kantoorruimte kunnen betrekken. We namen dus ook een kijkje in het naastgelegen huis. Wat dat huis  betreft zijn we ons een hoedje geschrokken. Hoe iemand daar tot voor kort in heeft kunnen wonen! Ik heb zelden zo’n op alle fronten verwaarloosd en vies huis gezien. Hier gaan we ons niet aan vertillen en bij nader inzien was onze vriendin Annette (bestuurslid van de Anniecrèche) het daar wel mee eens. Maandagmorgen gaan Ed en ik samen aan de slag om de kamer die wél aangepakt kan worden, eerst helpen leeg ruimen. Er zitten hier en daar gaten in de muur die moeten worden gedicht en er zijn meer onvolkomenheden waar een plamuurmes, plamuur en/of kit gebruikt moeten worden  alvorens er een kwast overheen kan. Over twee weken moet het klaar zijn…..Wie had het over vakantie???

Zaterdag 18 januari. Cristell en Chanel

Zaterdagmorgen had ik een afspraak met ons overbuurmeisje Cristell. We kennen Cristell inmiddels ook een paar jaar en zij vindt het heel leuk om wat te verdienen als nagelstyliste waar ze ook een cursus voor heeft gevolgd. En aangezien ik hier elke dag met blote voeten in sandalen loop, vind ik het wel leuk als die nagels een mooi kleurtje krijgen. Ze vindt het natuurlijk nog veel leuker om vingernagels onder handen te nemen. Daar maakt ze hele kunstwerken van maar daar ben ik toch te praktisch voor ingesteld. Als je op Facebook actief bent, kun je haar vinden onder Trendy Nails LashesSu en als je daar dan de foto’s ziet, begrijp je wel wat ik bedoel ;)!

Cristell woont als 18-jarige alleen in het huis waar ze opgroeide met haar oma die enkele jaren geleden overleed. Ze heeft in haar huis een kamer ingericht waar ze haar hobby,  waar ze het liefst haar beroep van maakt, in kan beoefenen. Toen ik binnenkwam waggelde een piepkleine kitten op me af. Haar tante had het diertje in een doos aan de weg gevonden, net geboren en de oogjes nog dicht!!! Ongewenst door de eigenaren van de moederpoes. Je snapt niet hoe iemand dat kan doen. Hoe dan ook: Cristell heeft het diertje dat nu ca 3 à 4 weken oud moet zijn, in leven gehouden met melk. Nu is koemelk feitelijk helemaal niet geschikt voor katten en zeker niet voor zo’n klein kwetsbaar diertje. Maar er zit dus veel levenskracht in dat katje. Wel is er nu een probleem want Chanel zoals het poesje heet, heeft een veel te bol en hard buikje. Het lijkt wel een hongeroedeem buikje dus in ieder geval gaat Cristell nu versneld overstappen op natvoer voor kittens en een wormenkuur moet ook soelaas brengen. Kittens worden bovendien door hun moeder geholpen met gaan poepen en plassen doordat ze stevig gelikt worden. Dat kan nagebootst worden door  met een vochtig doekje  zachtjes  te masseren.  Laten we hopen dat het allemaal in orde komt….

Zondag 19 januari. Tamanredjo

In alle vroegte stond ik vanmorgen de middagmaaltijd voor te bereiden voor de groep en onszelf. Er stonden bruine bonden met rijst op het menu. Nou, die maak ik op zijn Margo’s klaar en dat was deze keer niet echt Surinaams. Alleen bruine bonen vond ik wat kaal. Dus snipperde ik een uitje en knoflook, sneed kousenbandjes fijn, aubergine in blokjes, voegde de prei (wij zouden het sla-uitjes noemen) toe en liet dat alles lekker pruttelen om tot slot twee blikken bruine bonen toe te voegen. In de grote rijstcooker die ik mag lenen van Truus heb ik rijst gekookt. Beide pannen ingepakt in KLM dekens en zo zijn we afgereisd.

Er is weer van alles gebeurd wat het leven reuring geeft en de moeite waard maakt. Ed ging met Akaash in de rolstoel wandelen en nam Griesje en Roxanne die wel kunnen lopen mee. Halverwege de straat schoot zomaar één van de wielen los en rolde de straat op. Dat kun je wel een probleem noemen, maar maak er dan een avontuur van. Ed was bij een huis waar mensen aanwezig waren én waar een stoel stond. Akaash werd achter gelaten op de stoel in gezelschap van de bewoners die de woongroep ook wel kennen. Ed moest terug met de dames in de hoop dat er nog een reserve rolstoel in het magazijn zou staan. Het magazijn is altijd gesloten in het weekeind. Gelukkig had de verzorgende Trees het telefoonnummer van de coördinator die wij dus nog niet kennen en de sleutel bleek in het pand aanwezig en beschikbaar. De banden van de rolstoel die er stond waren zo plat als een dubbeltje. Gelukkig stond er ook een fietspomp in het magazijn. Kwam ook goed uit voor de fietskar…. Kortom Akaaksh is met de reserve rolstoel opgehaald en vervolgens is zijn rolstoel in onze auto geladen om voor reparatie morgenochtend vroeg weggebracht te worden naar de hoofdvestiging hier in Paramaribo.

Ik ging met Aartie, Maalci en Roxanne aan de wandel en wij liepen de straat helemaal uit naar de woning van ‘Moeke’. Moeke is een dame van 80 jaar die in het verleden ook veel betekend heeft voor de woongroep en wij hebben haar daar ook leren kennen toen wij in 2018 voor het eerst de groep gingen bezoeken. Het was een gezellig weerzien. Na een verfrissing werd het tijd om terug te keren want: “straks denken ze dat we ontvoerd zijn!”. Aartie gilde het uit en Roxanne lag dubbel.

Verder heeft Ed nog met de fietskar gereden, is er zelfs gedanst op Surinaamse liedjes en deden we een spelletje met klittenbandballetjes en een ‘dartbord’ dat we van een Vitality club vriend hadden gekregen. Aartie kon de balletjes uit haar hand laten vallen op het bord en was er kien op dat het wel in de hogere getallen terecht zou komen. Akaash kon wel een stukje gooien en probeerde ook te richten, Roxanne heeft minder beperkingen en ging totaal uit haar dak toen zij in de roos gooide: 200 punten!!! Kortom, we hebben een geweldige ochtend gehad met onze groep. Er valt nog veel meer te vertellen maar hier laat ik het maar bij voor vandaag.

Maandag 20 januari. Klussen.

Vanmorgen stonden we vroeg op. Om 6.40 uur ging ik al uit bed om een kopje thee te zetten. Voor Surinaamse begrippen is dat helemaal niet zo vroeg. Bij de meeste huishoudens gaan hier tussen 5 uur en 5.30 uur de wekkers af. Moeders bereiden het eten al voor dat na school/werktijd gegeten wordt.  De kinderen worden uiterlijk 6.45 uur hun bed uitgeroepen. Om 7.30 uur begint de school en de meeste mensen zijn dan ook al op hun werk. Toen wij om 8.15 uur de rolstoel van Akaash naar de hoofdvestiging van de Mr. Huberstichting brachten voor reparatie was het al relatief rustig op straat. Daarna maakten we onze opwachting bij de Anniecrèche om aan de klus te beginnen. Eerst moest de kamer leeggeruimd worden. Er stond één grote kast vol met dossiers en boeken. Vooral de dossiers moesten een veilige plek krijgen. Ze hebben hier weliswaar geen AVG wet maar privacygevoelige informatie mag ook hier niet zomaar rondslingeren. We kregen onverwacht hulp van twee meisjes uit Apeldoorn die na hun VWO diploma bezig zijn aan een tussenjaar en twee dagen er week vrijwilliger zijn in de Anniecrèche. Het is hun eerste week dus er komt nogal wat op hen af. De kamer was dus sneller leeg dan wij hadden gedacht en vervolgens werden de muren nog keurig schoongemaakt. Ed kon aan het voorbereidende werk beginnen. Ik vervoegde me in de keuken voor lessen in de Surinaamse kookkunst. Kinderen en personeel krijgen allemaal ‘s morgens tussen 11 en 11.30 uur warm te eten. Vandaag stond rijst met gele erwtensoep en stukjes kipworst op het menu. Uiteraard op Surinaamse wijze op smaak gebracht met gesmoorde knoflook en ui. Maggiblokjes zijn vervolgens mede de smaakmakers. Het is een simpel recept dat ik zeker ook een keer ga koken voor de groep. Het was echt heel lekker. Wordt vervolgd….