11. De Hydrofoor

Zondag 1 februari: Tamanredjo.

Ik wist niet waar ik vandaan moest komen. Diep in slaap toen een stem ons midden in de nacht wekte. Truus stond voor het raam en maakte ons wakker. Ed was wat sneller bij zijn positieven. Of we even wilden controleren of het toilet door bleef lopen. Dat was niet het geval. Was er dan een kraan die druppelde. We hebben drie kranen in huis: de douche, in de keuken en het fonteintje bij het toilet. Geen druppelende kraan, al kon de kraan bij het fonteintje wel wat beter dicht gedraaid worden. Wat was het probleem? De hydrofoor sloeg steeds aan en daar kon Truus niet van slapen. Ze was dus midden in de nacht opgestaan. Eerst bij haar zelf alle kranen gecontroleerd. Alarm uitgeschakeld, deur en poort geopend en in het donker op pad gegaan om de oorzaak bij ons te zoeken. En ja, die lag dus toch bij die ene kraan. Maar wat doet zo’n hydrofoor hier? Kijk, anders dan bij ons komt het water niet gewoon via een centrale waterleiding de huizen binnen. Daarvoor heb je hier grote drinkwater containers naast het huis en de hydrofoor pompt dat water over zodra er een kraan wordt opengezet of het toilet wordt doorgetrokken. En dat hoor je wel en als de hydrofoor net achter je slaapkamer ligt dan kun je er wakker van liggen…..

Vanmorgen reden we weer naar Tamanredjo waar we Nancy, de coördinator van de Anniecrèche ophaalden. Zij woont zelf in Tamanredjo en wilde haar vrije zondagmorgen wel besteden aan de bewoners van de dépendance. Nancy is echt een professional en doorgewinterd in de omgang met en activering van meervoudig beperkte kinderen. Haar hart ligt ook echt bij kinderen met een beperking en dat merk je direct. Wij zeggen het steeds aan de basiszorg van de cliënten mankeert niets. Er ís een goed en veilig tehuis, er wordt elke dag gebaad, zo nodig vaker bij een ‘ongelukje’, elke dag wordt er schoongemaakt, de was gedaan, te eten gegeven, etc. Maar voor een  activiteiten begeleider t.b.v. de bewoners is geen financiële ruimte en de verzorgende die in haar eentje letterlijk dag en nacht verantwoordelijk is voor 9 cliënten heeft daar haar handen aan vol. Helaas zien wij ook dat het niveau waarop de mensen functioneren geleidelijk achteruit gaat. Dat kan een natuurlijke oorzaak hebben, inherent aan de beperkingen, maar er zijn eenvoudigweg te weinig prikkels waardoor de bewoners geactiveerd worden.

Ed ging weer met de fietskar op pad en Nancy en ik met de rolstoelers op weg. Roxanne mocht ons weer de richting wijzen en zo kwamen we weer terecht bij het huis van Cornellie, ‘Moeke’ waar tot onze verrassing Hanna en haar kleinkinderen ons ontving. Ze bleek jarig te zijn  en ze zat met een mooie ‘Happy Birthday’ sjerp om. Hanna heeft van 2015 tot 2021 zeven dagen per week, 24 uur per dag als een soort pleegmoeder gezorgd voor de groep. Toen ging ze met pensioen, wat ze hier op 60 jarige leeftijd doen. Ik had haar sindsdien ook niet meer gezien, alleen via de telefoon gesproken. Dat was dus een leuk weerzien!

Om 12.30 uur kwamen er twee auto’s het terrein oprijden met een grote Hindoestaanse familie. Zij kamen hun donatie brengen en pakten uit. Ik denk dat ze daar wel twee dagen van hebben kunnen eten en behalve dat werden tassen met flessen drinken, een doos met cakejes en nog andere levensmiddelen neergezet.  Wij werden ook uitgenodigd want er was genoeg. Maar dat werd ons toch te druk. Titia, de verzorgende van dienst, legde ons nog de overigens trieste  aanleiding van deze overweldigende donatie uit. In deze familie was enige tijd geleden een baby van vijf maanden overleden. En het is traditie om na enige tijd de dode te herdenken met een schenking.

Maandag 2 februari: de Winkel

Ed had nog wat te doen in de Anniecrèche en ik was weer actief bij de Winkel. Ik heb wel eer van mijn werk. Het was vanmorgen druk. Mensen hebben blijkbaar eind  vorige week hun salaris ontvangen. Er is weer wat te besteden.  Meerdere mensen stapten binnen, keken om zich heen en zeiden: “Oh, wat is er hier goed opgeruimd!” En een jonge man was op zoek naar een boek ‘over het leven’. Aangezien ik de bibliotheek onder handen heb genomen werd hij door Inka naar mij verwezen. Tja, ik zou denken dat hij iets op gebied van psychologie zocht en daar kon ik hem niet aan helpen. Wel aan een standaard werk van Marcus Aurelius. En daarmee liep hij de deur uit, het kostte hem 75 SRD, ongeveer €1,50!