16. Een dansfeestje

Vrijdag 20 februari: Nos Kasita

Vanmorgen gingen we Nos Kasita bezoeken, één van de vier instellingen die door donateurs van Stichting CaritaSu via het project CWF (Child Welfare Fund) worden ondersteund. Nos Kasita is gestart met ooit een paar pleegkinderen die opgevangen werden door de onderwijzeres Charlotte Dakriet: tante Lotti. Tante Lotti had zo’n groot hart dat al snel haar huis te klein werd. Ver voor onze tijd in Suriname werd haar huis verwoest door brand. Ik weet niet precies met hoeveel kinderen ze toen op straat stond. Maar gelukkig kwam er van alle kanten hulp en er werd een groot nieuw huis gebouwd in de wijk Hanna’s Lust. Toen we in januari net waren aangekomen schrokken we flink van een nieuwsbericht: er was brand uitgebroken in het magazijn van het kinderhuis. Gelukkig was de brand niet overgeslagen naar het kinderhuis zelf. Wel waren alle materialen en voorraad in het magazijn verloren. Ook nu bleek er hulp geboden. Er is een soort container gebouwd op de zelfde plek en afgezien van wat brandschade aan schooltafeltjes is er niet veel meer te zien van wat een ramp had kunnen worden.

Tante Lotti kan echt toveren met niets. Dat bleek weer bij binnenkomst. Om de paar jaar wordt de algemene ruimte en eetzaal opnieuw ingericht in overleg met de kinderen. Deze keer was gekozen voor een Walt Disney thema in pastel tinten. Dus aan de muur hingen een paar grote posters en de kleuren op die posters kwamen terug in de zelf genaaide covers over de tafels waaraan de kinderen eten, de plastic bordjes en bekers en zelfs waren aan het plafond pastel kleurige pingpong balletjes geplakt! Voor zo’n metamorfose moet flink gespaard worden. Nu zijn dus de jongensslaapkamers aan de beurt waar we die 120 meter satijn voor meebrachten plus het garen. Ze was er heel blij mee…..je kunt wel zeggen dat tante Lotti ook carrière had kunnen maken in de binnenhuis architectuur.

Zaterdag 21 februari: Verjaardagviering met de woongroep.

De pupillen zaten vanmorgen voor ons klaar en toen we aankwamen werd er in 4 talen een verjaardagslied voor Ed gezongen; Nederlands, Sranan Tongo, Engels en Hindoestaans! De verzorgende Yvonne had het beslag voor bara’s gemaakt en ik hielp met het bakken daarvan. Bara’s kun je het beste vergelijken qua vorm met donuts, het beslag is hartig, kruidig, verrijkt met reepjes tajerblad en wordt geserveerd met een soort chutney. Het is een Hindoestaanse traktatie en ze smaakten heerlijk.

Romana woont tijdelijk bij de woonroep en is ook van Hindoestaanse afkomst. Ze heeft een flinke gehoorsbeperking maar ze kan goed liplezen en met gebarentaal die wij helaas niet beheersen, goed communiceren. Ze had mij verschillende TikTok filmpjes gestuurd met animaties van sierlijk dansende meisjes. Dus ik had haar via Whatsapp gevraagd of zij ook kon dansen. Dat kon ze en dat toonde ze voor én met Ed vanmorgen! Ze heeft een gehoorapparaat en ze kijkt dan tegelijk naar de clips van de nummers die gestreamd worden. Het was echt feest met de Hindoestaanse muziek die zij uitkoos en we hebben allemaal genoten. Het is jammer dat het uploaden van video’s bij de blog nooit lukt want dan had je mee kunnen genieten.

Morgen vertrekken we naar Nieuw-Nickerie waar we van zondag tot woensdag in het gastenverblijf van het Olga Clarck Kinderhuis zullen blijven en aansluitend nog twee nachten in het Resort Zeedijk, direct aan de grensrivier met Guyana. Wordt vervolgd.