15. Van alles wat

Maandag 16 februari. Een gewone dag.

In Suriname heb ik een tamelijk voorspelbaar begin van de dag. Meestal word ik tussen 6.30 en 7.00 uur definitief wakker. Om 6.30 uur begin het te schemeren. Aangezien we hier met open ramen en open gordijnen slapen zodat het nachtelijk, min of meer verkoelend windje vrij spel heeft, kan ik dus tussen mijn oogharen wel zien hoe vroeg of laat het is. Ik ga thee maken en het havermout ontbijt in de multicooker aanzetten. Nippend aan onze thee in bed luisteren we naar een stukje ‘Spraakmakers’ en het laatste nieuws.  Nederland, Europa en de hele wereld lijkt hier ver weg maar we willen wel bijblijven. Meestal ben ik de eerste die dan uit bed stapt en via NPO Start de laatste aflevering van Nederland in Beweging opstart. Na dat kwartiertje ben ik definitief wakker. Daarna nuttigen we naast het huis in de schaduw ons ontbijt met koffie, luisteren en kijken naar rondvliegende vogels,  openen de digitale Volkskrant en natuurlijk moeten we ook de berichten van familie en vrienden in de gaten houden… zo is de dag begonnen.

Maandagmorgen gingen we eerst naar de Anniecrèche want daar had Ed nog een klusje te doen. Helaas was Nancy niet beschikbaar dus dat klusje komt nog. Daarna reden we naar Choice. Dat is een grote op Europese leest geschoeide supermarkt. Hier kun je alle Nederlandse A merken kopen zolang je er maar voor wilt betalen. Ik red me in het algemeen prima bij de Chinese supermarkt twee huizen verderop. Maar voor Griekse yoghurt, waar ik in mijn multicooker vervolgens vijf keer een nieuwe liter yoghurt van maak, moet ik toch echt bij Choice of Tulip (een concurrent) zijn hoewel het ook daar niet altijd verkrijgbaar is. Ik had geluk. Vervolgens scoorde ik rundergehakt voor de pastasaus en we gingen voor Hollandse slagroomtaart uit de diepvries aangezien er donderdag wat te vieren valt. Dat was het meest opwindende deel van de dag. Na het koken van ons middagmaal is het vaste prik siësta en meestal gaan we wel even onder zijl. De middag wordt lezend, puzzelend en/of Duo lingo-end doorgebracht. Vaste prik 17.30 uur gaan we ons wandelrondje maken in de buurt. We passeren altijd een groepje hang ouderen waar we dagelijks vriendelijk door gegroet worden. We kunnen verschillende kanten op en zijn standaard een uur op pad. Tegen die tijd zijn onze kleren al een paar keer nat geworden van de transpiratie. Die worden dus uitgehangen en wij genieten van de douche. Na de boterham kan de  avond buiten op ons terras beginnen. Ik lift nog mee op het netflix abonnement van mijn dochter en combineer dat met een haak project. Ed puzzelt, leest en zoekt op YouTube muziek en filmpjes op. Heel erg lang duurt onze avond overigens niet want tegen 22.00 uur is het mooi geweest.

Dinsdag 17 februari: Stichting Mijnzorg.

Elk jaar bezoeken we de kinderhuizen die door donateurs van Stichting CaritaSu worden ondersteund. Stichting CaritaSu is een anbi-erkende stichting en dat betekent dat de donaties volledig aftrekbaar zijn voor de belastingaangifte mits je je verbindt met een Periodieke Gift Overeenkomst van tenminste 5 jaar. Je kunt een overeenkomst voor onbepaalde tijd aangaan maar die 5 jaar zijn bepalend of je inderdaad het hele bedrag mag aftrekken. Dit is best belangrijk want stel dat je € 100 zou willen geven, dan kun je dat zonder zo’n overeenkomst niet aftrekken maar met overeenkomst wel. In dat laatste geval komt het er op neer dat de fiscus/ de Nederlandse staat als het ware mee betaalt en het jou € 70 kost i.p.v. € 100.

Elk jaar stuur ik na ons bezoek in Suriname een Nieuwsbrief naar de donateurs waarin ik vertel wat de huidige situatie is en over enkele bijzonderheden.

Vandaag bezochten we mevrouw van Dams, sinds 16 jaar de directrice van Mijnzorg, een kindertehuis waar HIV geaffecteerde kinderen wonen. In veel gevallen zijn de moeders overleden, is vader niet in beeld en wil of kan de familie de verantwoording en zorg niet op zich nemen. De meeste kinderen zijn via het ziekenhuis bij Mijnzorg beland. Waar er aanvankelijk wel 40 kinderen woonden, is dat aantal de laatste jaren drastisch terug gebracht naar nu nog 17. Enerzijds komt dat doordat kinderen de volwassen leeftijd hebben bereikt en zelfstandig zijn gaan leven en wonen. Anderzijds is er sinds enkele jaren een opname stop. Mevrouw van Dams is inmiddels 73 jaar en had zoetjes aan haar werk willen overdragen. Natuurlijk zijn er wel gegadigden voor haar functie te vinden maar die hebben een salaris nodig van minimaal 25.000 SRD (ca € 550) en je voelt hem al aankomen: dat geld is er niet. De bijdrage vanuit de overheid voor de kinderen is hier een druppel op een gloeiende plaat en sommige kinderen hebben pittige medische kosten die niet door de zorgverzekering betaald worden. Mevrouw van Dam zucht er van en ik zucht met haar mee. Tegelijkertijd veert ze op als ze vertelt over hoe goed het met een aantal kinderen gaat….. daar doen ze het voor! Het gebouw waarin ze wonen ziet er picobello uit. Dat vraagt natuurlijk ook om onderhoud en voor grote reparaties aan het dak heeft men gelukkig wel support kunnen vinden. We namen hartelijk afscheid van elkaar. “Altijd fijn als u de moeite wilt nemen om ons te bezoeken”.

Woensdag 18 februari: Tamanredjo

Toen we ‘s morgens op de hoofdvestiging kwamen om de rolstoelbus te halen, wachtte ons een verrassing. Een jongeman, een neef, van mevrouw Saliema Jahangier bleek het komende half jaar zijn verpleegkundige stage te komen doen is het Academisch Ziekenhuis. Zijn vriendin was meegekomen en beiden wilden wel met ons mee naar Tamanredjo en helpen bij het zwemmen. Dat betekende extra hulp in het water, al bleek de jongeman in kwestie zijn zwembroek vergeten te zijn….Onderweg hebben we hen het e.e.a. verteld over wat ze konden verwachten. Zeker de jonge vrouw zette zich volop in. Na het zwemmen bleven we zoals gewoonlijk nog een uur op de woongroep. Ed ging oefenen met Aakash in zijn nieuwe aangepaste rolstoel die overigens nog om andere aanpassingen vraagt van het toilet waar hij graag nog zelfstandig gebruik van wil maken.  De vriendin volgde mij bij het aanbieden van de verschillende activiteiten. Beide verklaarden na afloop dat het voor hen al met al een ervaring ver buiten hun comfortzone was geweest……ik geloof het graag!  

Donderdag 19 februari. Verjaardag van Ed.

Gisterenavond feliciteerde ik hem maar vast want in NL zou hij al jarig zijn per slot van rekening. Vanmorgen vierden we dat met onze vrienden hier. De Hollandse slagroomtaart bij de koffie smaakte opperbest. Ons overbuurmeisje Cristell bracht hem een prachtig boeket bloemen. Tussen de middag hadden Kiran en Joyce, onze overburen en inmiddels ook vrienden een heerlijke roti maaltijd voor ons gekookt. Hans haalde met Ed de rotibladen op bij de rotishop. Vergeet de roti uit de supermarkt. Dat heeft echt helemaal niets te maken met de echte roti bladen zoals je die hier vers kunt kopen.

Daarna gingen we op pad naar de stad om….. 120 meter satijnstof te kopen. Morgen gaan we op bezoek bij Nos Kasita en dit was hun belangrijkste behoefte in het kader van een opknapbeurt van de jongens kamers. Nieuwe lakens, slopen en gordijnen. Ze gaan het zelf naaien. Nos Kasita is ander kindertehuis waar je je als donateur aan kunt verbinden hier in Paramaribo in de wijk Hanna’s Lust. We hadden van iemand een donatie gekregen en dit is daarvoor  een prachtige bestemming! Wat dat betreft kreeg ik nog meer goed financieel nieuws. De statiegeld actie voor CaritaSu bij de Jumbo in Lichtenvoorde heeft € 272,05 opgebracht. Ook dat geld mag ik hier besteden. Morgen meer.