13. Never a dull moment

Zondag 8 februari. Tamanredjo

Zondagmorgen is het een ideaal moment om door Paramaribo te rijden. Mensen zijn òf wel in de kerk dan wel rustig thuis na de partytime op zaterdagsavond. Zelfs de stoplichten op de Highway zijn dan buiten werking want wat zou je laten branden als er geen of weinig verkeer is? Ik had gisteren de ‘dahl’ met pompoen al klaargemaakt dus ik hoefde het vanmorgen alleen maar op te warmen. Zo konden we relatief vroeg vertrekken naar Tamanredjo. Ik mocht weer op een warme ontvangst rekenen. Griesje kwam deze keer zelfs versneld naar me toe om te knuffelen. Zo was ze opeens een concurrent voor Roxanne waar ik me altijd schrap voor moet zetten. Maar mensen, wat voelt het goed om met beide armen om die meiden door te lopen naar Trees, de verzorgende die ons met een brede lach op het gezicht stond op te wachten. Het werd een gezellige én drukke ochtend. Een mijnheer van de Lionsclub kwam met een hele groep jongeren, de jong volwassen welpen van de club, op bezoek. Die gaan leren hun eigen sociale projecten en oriënteren zich op welk terrein zij zich zullen richten. Ze hadden een grote doos backoven (bananen) bij zich. De bewoners zouden zich er een verstopping aan kunnen eten dus het aantal werd snel door Trees gelimiteerd. Toen kwam de neef van Aartie op bezoek met in zijn kielzog de halve familie waaronder een tante uit Kampen (NL). Die zag ons bezig met het Valentijnproject dit jaar. Vol bewondering merkte ze op dat de Mr. Huberstichting dit goed organiseert en begeleidt! Tja…. In ieder geval hebben we telefoonnummers uitgewisseld want ze heeft soms ook wel iets om op te sturen en wij komen wel eens in Kampen. Toen de neef mij vertelde dat ze een perceel beschikbaar wilden stellen voor zoiets als een kinderhuis en ook nog wel wilden bouwen, heb ik hem snel uit de droom geholpen. Een gebouw neerzetten is één, maar exploitatie met goed personeel is nog weer iets anders. In ieder geval kan ik hem niet helpen…..

Maandag 9 februari. Van alles wat.

We zijn hier inmiddels 31 dagen en dat betekent dat we ons moesten vervoegen bij de Vreemdelingendienst om een stempel met krabbel in ons paspoort te laten zetten. De zin van die verplichting ontgaat ons ten ene male maar elk jaar zitten we weer braaf in de wachtruimte mét verplicht mondkapje op. De paspoorten worden ingenomen, er wordt een stempel gezet, een krabbel geplaatst en vervolgens wordt het ter zijde gelegd en mogen wij weer plaatsnemen. Wat er vervolgens met onze paspoorten gebeurt blijft een mysterie. De ramen zijn afgeplakt en af en toe zie je iemand de ruimte in en uitgaan. Tot, oh wonder, mijn naam word afgeroepen en ik het passpoort bij de deur in ontvangst mag nemen. Die van Ed volgt….we mogen in Suriname blijven.

Daarna reden we zigzag door de stad richting het noorden naar het revalidatie bedrijf van Richard van Axel Dongen, een Surinamer die jarenlang in Amsterdam bij het grootste bedrijf voor revalidatie service heeft gewerkt. Hij had op een kinderrolstoel van de Anniecrèche een klos bevestigd. Een klus die Ed niet zelf kon uitvoeren en beslist nodig is om een kind veilig te laten zitten. Richard heeft  een commercieel bedrijf en moet dus ook kunnen leven van zijn werk. Hij had het perfect gemaakt en de rolstoel is nu tenminste bruikbaar. Zo gaan er wat flappen van de ene naar de andere hand. Vervolgens reden we naar de Anniecrèche om de rolstoel af te leveren. Daar stond ik versteld van de wel heel leuke nieuwe bedrijfskleding. Je zou ervoor in dienst willen treden!

Tot slot reden we naar de Winkel om twee paar nieuwe schoenen op te halen. Mogelijk geschikt voor een jongen die in kinderhuis Mijnzorg woont. Het zou leuk zijn aks één van de paren past en goed gevonden worden. Dat zien we morgen want dan hebben we daar een afspraak.

Na het eten keek Ed naar de Olympische spelen en de schaatswedstrijd waar de dames uitblonken op de 1000 meter. Vanavond weer de Hash wandeling en dan zijn we echt op de helft van ons verblijf hier!

Dinsdag 10 februari. Anniecrèche

Nancy had me uitgenodigd om te komen helpen bij een Valentijn vingerverf project. Alle vier de groepen kinderen mochten na elkaar met verfschorten aan in de hal hun talenten op dat gebied tonen. Er waren een paar enthousiastelingen die hun hand vol in het bord met verschillende kleuren verf plaatsten.  Wàt een mooie kleuren hadden die handjes ineens en ach het gezicht mocht ook mee doen! Thuis hangt in onze werkkamer nog altijd een portret van onze oudste als dreumes…..die ging op dezelfde onderzoekende wijze te werk.  Helaas gold dat niet voor de meeste van deze kleintjes. De meesten zaten er tamelijk wezenloos bij en de juf pakte het handje, doopte de vinger in de verf en stuurde het vingertje naar de plek waar de verf moest komen op het plaatje van de  bloem, het hartje of beertje. Hoe dan ook een nieuwe ervaring! Ik nam er één op schoot en die was behoorlijk gefocust aan het werk. Buiten alle lijntjes lekker zelf smeren…..

Woensdag 11 februari. Tamanredjo.

Het is alweer woensdag, zwemuurtje in Tamanredjo. Vanmorgen waren we om 7.10 uur op weg om de rolstoel bus op te halen. Om 7.35 uur reden we daarmee weg van de hoofdvestiging om al snel vast te staan in het verkeer. Op cruciale wegen deden de verkeerslichten het niet en stond een agent het verkeer te regelen. Dat was niet in het voordeel van onze rijrichting en zo waren we anderhalf uur onderweg om de 35 km naar Tamanredjo te overbruggen. Maar goed, we konden nog lang genoeg spetteren en spatteren met Aakash, Aartie, Roxanne en Remy. Ivy hielp bij het uit- en aankleden. En toen…..deed de rolstoellift het opnieuw niet. Daar stonden we. Never a dull moment met deze mensen. Contact gezocht met Kenneth, de technische man op de hoofdvestiging. Ik stond al klaar voor een pittige wandeling met Aartie in de rolstoel naar de dépendance, toen Ivy een slim idee kreeg. Kunnen we de rolstoelers niet via de zijdeur erin tillen? Met vereende krachten lukte dat.

Daarna hebben we nog gewerkt aan het Valentijnproject. Dat was net op tijd klaar. Voor de Javaanse familie op de hoek die ons al een paar keer getrakteerd hebben, hadden we een mobile gemaakt van harten. Dat brachten Ed en ik langs op de terugweg. We mochten niet weg en kregen  bakkabana mee verpakt in een bananenblad. Surinaamser kan het niet

13. Never a dull moment
Zondag 8 februari. Tamanredjo
Zondagmorgen is het een ideaal moment om door Paramaribo te rijden. Mensen zijn òf wel in de kerk dan wel rustig thuis na de partytime op zaterdagsavond. Zelfs de stoplichten op de Highway zijn dan buiten werking want wat zou je laten branden als er geen of weinig verkeer is? Ik had gisteren de ‘dahl’ met pompoen al klaargemaakt dus ik hoefde het vanmorgen alleen maar op te warmen. Zo konden we relatief vroeg vertrekken naar Tamanredjo. Ik mocht weer op een warme ontvangst rekenen. Griesje kwam deze keer zelfs versneld naar me toe om te knuffelen. Zo was ze opeens een concurrent voor Roxanne waar ik me altijd schrap voor moet zetten. Maar mensen, wat voelt het goed om met beide armen om die meiden door te lopen naar Trees, de verzorgende die ons met een brede lach op het gezicht stond op te wachten. Het werd een gezellige én drukke ochtend. Een mijnheer van de Lionsclub kwam met een hele groep jongeren, de jong volwassen welpen van de club, op bezoek. Die gaan leren hun eigen sociale projecten en oriënteren zich op welk terrein zij zich zullen richten. Ze hadden een grote doos backoven (bananen) bij zich. De bewoners zouden zich er een verstopping aan kunnen eten dus het aantal werd snel door Trees gelimiteerd. Toen kwam de neef van Aartie op bezoek met in zijn kielzog de halve familie waaronder een tante uit Kampen (NL). Die zag ons bezig met het Valentijnproject dit jaar. Vol bewondering merkte ze op dat de Mr. Huberstichting dit goed organiseert en begeleidt! Tja…. In ieder geval hebben we telefoonnummers uitgewisseld want ze heeft soms ook wel iets om op te sturen en wij komen wel eens in Kampen. Toen de neef mij vertelde dat ze een perceel beschikbaar wilden stellen voor zoiets als een kinderhuis en ook nog wel wilden bouwen, heb ik hem snel uit de droom geholpen. Een gebouw neerzetten is één, maar exploitatie met goed personeel is nog weer iets anders. In ieder geval kan ik hem niet helpen…..
Maandag 9 februari. Van alles wat.
We zijn hier inmiddels 31 dagen en dat betekent dat we ons moesten vervoegen bij de Vreemdelingendienst om een stempel met krabbel in ons paspoort te laten zetten. De zin van die verplichting ontgaat ons ten ene male maar elk jaar zitten we weer braaf in de wachtruimte mét verplicht mondkapje op. De paspoorten worden ingenomen, er wordt een stempel gezet, een krabbel geplaatst en vervolgens wordt het ter zijde gelegd en mogen wij weer plaatsnemen. Wat er vervolgens met onze paspoorten gebeurt blijft een mysterie. De ramen zijn afgeplakt en af en toe zie je iemand de ruimte in en uitgaan. Tot, oh wonder, mijn naam word afgeroepen en ik het passpoort bij de deur in ontvangst mag nemen. Die van Ed volgt….we mogen in Suriname blijven.
Daarna reden we zigzag door de stad richting het noorden naar het revalidatie bedrijf van Richard van Axel Dongen, een Surinamer die jarenlang in Amsterdam bij het grootste bedrijf voor revalidatie service heeft gewerkt. Hij had op een kinderrolstoel van de Anniecrèche een klos bevestigd. Een klus die Ed niet zelf kon uitvoeren en beslist nodig is om een kind veilig te laten zitten. Richard heeft  een commercieel bedrijf en moet dus ook kunnen leven van zijn werk. Hij had het perfect gemaakt en de rolstoel is nu tenminste bruikbaar. Zo gaan er wat flappen van de ene naar de andere hand. Vervolgens reden we naar de Anniecrèche om de rolstoel af te leveren. Daar stond ik versteld van de wel heel leuke nieuwe bedrijfskleding. Je zou ervoor in dienst willen treden!
Tot slot reden we naar de Winkel om twee paar nieuwe schoenen op te halen. Mogelijk geschikt voor een jongen die in kinderhuis Mijnzorg woont. Het zou leuk zijn aks één van de paren past en goed gevonden worden. Dat zien we morgen want dan hebben we daar een afspraak. 
Na het eten keek Ed naar de Olympische spelen en de schaatswedstrijd waar de dames uitblonken op de 1000 meter. Vanavond weer de Hash wandeling en dan zijn we echt op de helft van ons verblijf hier!
Dinsdag 10 februari. Anniecrèche
Nancy had me uitgenodigd om te komen helpen bij een Valentijn vingerverf project. Alle vier de groepen kinderen mochten na elkaar met verfschorten aan in de hal hun talenten op dat gebied tonen. Er waren een paar enthousiastelingen die hun hand vol in het bord met verschillende kleuren verf plaatsten.  Wàt een mooie kleuren hadden die handjes ineens en ach het gezicht mocht ook mee doen! Thuis hangt in onze werkkamer nog altijd een portret van onze oudste als dreumes…..die ging op dezelfde onderzoekende wijze te werk.  Helaas gold dat niet voor de meeste van deze kleintjes. De meesten zaten er tamelijk wezenloos bij en de juf pakte het handje, doopte de vinger in de verf en stuurde het vingertje naar de plek waar de verf moest komen op het plaatje van de  bloem, het hartje of beertje. Hoe dan ook een nieuwe ervaring! Ik nam er één op schoot en die was behoorlijk gefocust aan het werk. Buiten alle lijntjes lekker smeren…..
Woensdag 11 februari. Tamanredjo.
Het is alweer woensdag, zwemuurtje in Tamanredjo. Vanmorgen waren we om 7.10 uur op weg om de rolstoel bus op te halen. Om 7.35 uur reden we daarmee weg van de hoofdvestiging om al snel vast te staan in het verkeer. Op cruciale wegen deden de verkeerslichten het niet en stond een agent het verkeer te regelen. Dat was niet in het voordeel van onze rijrichting en zo waren we anderhalf uur onderweg om de 35 km naar Tamanredjo te overbruggen. Maar goed, we konden nog lang genoeg spetteren en spatteren met Aakash, Aartie, Roxanne en Remy. Ivy hielp bij het uit- en aankleden. En toen…..deed de rolstoellift het opnieuw niet. Daar stonden we. Never a dull moment met deze mensen. Contact gezocht met Kenneth, de technische man op de hoofdvestiging. Ik stond al klaar voor een pittige wandeling met Aartie in de rolstoel naar de dépendance, toen Ivy een slim idee kreeg. Kunnen we de rolstoelers niet via de zijdeur erin tillen? Met vereende krachten lukte dat.
Daarna hebben we nog gewerkt aan het Valentijnproject. Dat was net op tijd klaar. Voor de Javaanse familie op de hoek die ons al een paar keer getrakteerd hebben, hadden we een mobile gemaakt van harten. Dat brachten Ed en ik lang op de terugweg. We mochten niet weg en werden getrakteerd op bakkabana, verpakt in een bananenblad. Surinaamser kan het niet meer worden!

!